“Als we nu niets doen, is het een kwestie van weken,” zei de oncoloog. Dat was twee weken geleden, en dat was toch wel weer schrikken, nadat het een jaar lang eigenlijk heel goed en stabiel was gegaan.
We zijn toch maar weer met de behandeling gestart. De laatste. Nog een keer het ding hard terugslaan, en dan. Loslaten. Afwachten.
Ondertussen voel ik me eigenlijk wel weer prima. Sterker nog, ik merk dat ik het nog erg fijn vind om in het land der levenden rond te lopen. Dat ik blij word van kaartjes, appjes en vrienden die even koffie komen drinken. Van naar de film te gaan.
Dus als je zin hebt om me te zien, spreken, appen of een fles whisky te sturen: schroom vooral niet. Graag. En doorvertellen mag ook.
Je leeft zolang er mensen aan je denken, tenslotte.